The Wall

بوی خوش گندم ... توی مزرعه .. تنفس .. دراز کشیدم .. کتاب خوندم .. راه رفتم .. چشمام و بستم ... خون .. جیغ .. فحش .. تیر .. بهت .. وحشت .. گریه .. خون .. خون .. خون ... صدا ... داد و فریاد .. دستای لرزون .. یکی مرد . یکی مریض شد . یکی برگشت . بیدار شدم ..

آیا خدا وجود دارد ؟ آری

آیا عدالت حقیقی وجود دارد ؟ آری

پس ما شاهدش خداهیم بود ؟ هر جا .. توی هر دنیا . فقط ببینم ..

فحش .. توهین .. سرکوب عقیده .. دیکتاتوری .. حتی در خانه .

یه روز کتابی مینویسم ... .

تو قابل ترحم تر از اونی هستی که من نبخشمت ...

بدترین سفر زندگی .. توی حالت روحی افتضاح رفتم سفر گفتم شاید کمکم کنه .. چیزهایی بهم گذشت که حالم رو به مراتب بد تر کرد ...

نوشته های من راجع به الانم :

 .....................................................................

................................................................................................

..............................................................................................

..........................................................................................

....................................................................................

......................................................................................................

...................................................................................

..............................................................................................

............................................................................

....................................................................................

........................................................................................

................................................................................................

..............................................................................................

..... .. .. ... .... ..... .... ...  .

شور و حال عجیبیست توی ایران .. جوون های داخل ایران خوب میفهمن من چی میگم . پیش نمیاد روزهایی که همه عاری از مادیات و فقط برای عشق , امید و ایران دست توی دست هم بزارن ..
هیچوقت قیافه ی اون دختری که روی صورتم با گواش نوشت جاوید ایران رو یادم نمیره . یا اون پسری که پارچه ی سبز به بازوم بست ..
همه با هم دوست شدن , همه به هم لبخند میزنن .. همه جا پر از شور و نشاط و انرژی و امیده و البته استرس .. استرس رو میشه توی چهره ی پسری دید که داد میزنه اگر خیانت شود .. آهنگ یار و دبستانی و ای ایران همش توی گوشمه .. آدم هایی که دست میزنن و یار دبستانی میخونن .. یار دبستانی من , با من و همراه منی .. چوب الف بر سر ما , بغض من و آه منی .. و یک آدم که کسی نمیگه معجزه اس .. این جوون ها اصلا چیز زیادی نمیخوان .. اون دختر هایی که داد میزنن موسوی , رهنورد .. تساوی مرد و زن چیز زیادی نمیخوان ..
خیلی چیزهای زیادی دیدم که توی ذهنم حک شده .. اون پیر زنی که داشت توی تاکسی با راننده بحث سیاسی میکرد یا اون پسر 27 , 28 ساله ای که پرچم سبزی که رو نوشته بود " یا حسین " رو تکون میداد ..
فکر کنید همیشه توی جامعه ی ما همچین فضایی حاکم باشه .. فضا منظورم انتخابات نیست . منظورم جووناست .. نمیدونم چجوری منظورم رو بگم ولی امیدوارم بفهمید .. یه لحظه تصور کنید .. اون موقع همه ی ما به خواستمون میرسیم .

مشاهده یادداشت خصوصی

من یه اطلاح طلبم , بابام یه اصولگرا .. و ما هر دومون اشتباه میکنیم !

استاد یا ایستاد ؟

" فیلم تخیلی فیلم نیست ...

شعر افسرده شعر نیست ..  "  شاید حق با شماست استاد ولی به نظر من حق با شما نیست !

اینم یه شعر از محسن شیرالی که دریچه خوشش نمیاد ..

مـسـخ "
یه زیر سیگاری ِ لبریز ، دو سه تا قوطی ِ وُدکا
یه نور قرمز ِ بی جون، Garage Day's ( ِ ) متالیکا
یه سرگیجهٴ وهم آلود ، یه حس مبهم ُ تازه
یه روسپی روی ِ تخت من ، با دود هی حلقه میسازه
تن عریون ِ جذابش تو این تاریکی هم پیداست
نمیدونم چرا اینجام ، نمی دونم چرا اینجاست!
تو این نیمه شب ِ منحوس ، یکی کـُپ کرده تو سینه ام
داره عـُق می زنه رو من ! دارم ترسش رو می بینم!
ولی من مسخ ِ این راهم ، تو این روزای ِ گندیده
یقین ِ این گریزم رو دلم هرگز نفهمیده
تو گیراگیر این وحشت ، هوای چشماتو کردم
نگاهم میره رو دیوار ، - یادم رفت عکستو کندم! –*
یه ساعت بعد ، اتاق ِ من ، یه حس تازه ای توشه
یه نوره آبی می تابه ، - رولبهاش "عشق" ِ داریوشه –
میاد سمتم.. لوند ُ نرم ، لبامو ساده میبوسه
میخوام لمسش کنم اما نمیشه ، عین ِ کابوسه
تنم یخ میزنه اما دلم گـُر میگیره کم کم
نمیدونم کی داد زد که ، بازم چشمامو وا کردم.....
اتاقم غرق ِ در خون ِ ، روی رگهام جای ِ تیغه
- باز اون لکاته غیبش زد- ، تو گوشم ناله وُ جیغه
سه چار روز بعد، اتاق من ،the Wall رو گوش میدم ، تنهام
دوباره روز ُ شب کردن راه افتاده توی ِ رگهام
دوباره دنیای بی تو ، دوباره قرصای ِ رنگی
خودارضایی با چندتا شعر ، دوباره لاس با دلتنگی
دوباره سوژهء حرف ُ حدیث ِ بی سروپاهام
دوباره قصهء مـرگ ُ ، منو ، یه سکس نافـرجام..........

- چطور به خودش جرات داد ؟ واقعا چرا فکر کرد این حق رو داره ؟ واقعا چرا ؟ خیلی دوست دارم جواب این سوال رو بدونم که چرا به خودش همچین اجازه ای داد ..